„XVIII PIERWSZY SALUT
W Moskwie obowiązywało ciągle jeszcze częściowe zaciemnienie. Ale nie do porównania był ten blackout7 z dawniejszym. Śródmieście miało w nocy światło. Lampy tylko okryte były od góry talerzami, żeby lotnik nie mógł ich tak łatwo dostrzec. Cóż tam jednak lotnik! Działała nadal centralna obrona powietrzna zapewniająca stolicy ZSRR prawie całkowite bezpieczeństwo przed atakami z powietrza. W komendzie przeciwlotniczej dyżurowało stale pogotowie i wystarczyło naciśnięcie guzika, żeby zaalarmować odpowiedni sektor przeciwlotniczy. Na ten sygnał wzniosłyby się natychmiast w powietrze dyżurujące eskadry myśliwskie, by przeciąć drogę kierującym się na Moskwę bombowcom. — Promień kontrolowanego obszaru wynosił 200 kilometrów!
Z angielskiego — zaciemnienie (czyt. blekaut).
Niemcom nie w głowie było jednak atakowanie Moskwy, mieli poważniejsze kłopoty. Stolica oddychała już swobodniej. Częściowo znikły z dachów ustawione tam w czasie groźnych dni 1941 roku działa przeciwlotnicze i karabiny maszynowe wycelowane w niebo. Nie widziano już balonów zaporowych, które niby wielkie przedpotopowe mastodonty pasły się w dzień na placach i szerszych ulicach, by w nocy wylec na niebo i rozpiąć pajęczynę drutów, zagradzających drogę nieprzyjacielskim samolotom.“(14)