„Mogą tam posiedzieć. W przeciwnym razie noc będzie tak długa.
— Nie, dobrej nocy, — mówi panna, — z pewnością pan uśnie,—mówi.—Ale zresztą, mogę pójść z panem i zdjąć panu obuwie.
—O, tysiąckrotnie dziękuję! Nazbyt pani uprzejma!
Gdy wchodzą do pokoju, mówią dla ostrożności szeptem, lecz panna nie pozwala mu zamknąć drzwi na klucz.
— To tylko dlatego, aby dziewczętom nie wpadło na myśl tu zajrzeć, — objaśnia p. Fleming.
— Tak, ale ja zaraz odejdę. Usiądźże pan!
Rozwiązuje sznurowadła i na chwilę przerwała ze zdumienia, co też z jego strony było może intencją ten elegancki młodzieniec używał jedwabnych skarpetek, i, o ile poznać się mogła, nader kosztownych skarpetek. Aby otrząsnąć się z wrażenia, oświadcza obojętnie — Nosi pan zbyt cienkie skarpetki tu w górach.
— Sądzi pani
— Tak. Tu należy mieć wełnę. No, resztę może pan dokończyć sam!
Podnosi się, idzie ku drzwiom i znika.
dy adwokat Robertsen przybył do sanatorjum, niemało miał do załatwienia w jego kierownictwie tu musiał zachęcić — ówdzie poradzić, nie brakowało okazji do zużytkowania cierpliwości i dobrej chęci, a tak był pełen uprzejmości, iż bardzo rzadko posługiwał się swym autorytetem.
Pierwszą osobą, o którą zapytał, była mylady, a owszem, dzięki, miewała się dobrze. Zachowywała się wytwornie i ekskluzywnie, czytała ilustrowane miesięczniki, kąpała się, odbywała małe przechadzki ze swą tłumaczką, norweską służącą, wstawała około obiadu i jadała swój własny obiad wieczorem o godzinie ósmej. Zdawała czuć się tu dobrze. 0, mylady też miała zapewne swe kłopoty, nie chorowała, lecz dziewczyna jej opowiadała, że chwilami płakała i oddawała się ponurym myślom. A więc i w jej życiu zostało snać coś zdruzgotane.“(8)