„Kultury glonów w sztucznej wodzie morskiej
Jeżeli znamy skład chemiczny wody morskiej i zdajemy sobie sprawę z problemu niedostatku niektórych pierwiastków w jej naturalnej postaci, to z łatwością możemy stworzyć takie warunki żywienia mineralnego, że naturalny fitoplankton lub jego pewne gatunki będą się dobrze rozwijały na sztucznej pożywce, nawet ze sztucznym światłem. Wystarczy przygotować roztwór odpowiednich soli, we właściwym stężeniu, i wzbogacić go niektórymi pierwiastkami, jak azot, fosfor czy krzem, występującymi w małych ilościach, a szybko zużywanymi przez fitoplankton;
Już w roku 1910 E. J. Allen i E.W. Nelson opublikowali pracę na temat sztucznych kultur planktonu morskiego. Dziś znamy wiele tego rodzaju pożywek stosowanych w laboratoriach hydrobiologicznych. Jako przykład można podać skład sztucznej wody morskiej opracowany przez J. Lymana i R. Fleminga (1940) (tab. 34).
Tabela 34
Mechanizm pobierania jonów przez glony
Mechanizm pobierania składników mineralnych jest w środowisku wodnym i lądowym podobny. Natomiast cechą charakterystyczną dla środowiska wodnego jest pobieranie składników mineralnych całą powierzchnią organizmu. Glony planktonowe są małe, o wymiarach 10—100 on. Przy tak dużym rozdrobnieniu powierzchnia komórki wstosunku do jej objętości i masy jest bardzo duża. Wynika to zmodelu geometrycznego. Wyobraźmy sobie sześcian o boku 10 cm. Powierzchnia jego składa się z 6 kwadratów, po 100 cm2 każdy, co daje łącznie 600 cm2. Jeżeli tę samą bryłę potniemy na 1000 sześcianów“(13)