„I znowu popełnił błąd. Zamiast spróbować powrócić do doliny, wskoczył na siodło i pognał na los szczęścia. Gdy słońce zaszło za góry, nadal znajdował się wśród ponurego pustkowia. Zabłądził.
Spędził noc szczękając zębami, mimo że otulił się derką. Ta czarna ziemia, rozgrzewająca się za dnia niby rozpalony piec, nocą — pozbawiona wszelkiej roślinności i wilgości — stygła bardzo szybko. Toteż prawie wcale nie spał. Rankiem nie miał przy czym się rozgrzać ani kawałka drzewa na ognisko. Nakarmił zwierzę kukurydzą wyjętą z juków, a sam ledwo zdołał przełknąć kawałek suszonego mięsa. Po czym ruszył dalej, kierując się położeniem słońca. Wiedział, że Custer City leży na wschodzie, więc jechał prosto na złocisty krąg dziennej gwiazdy, powoli wynurzający się zza poszarpanych krawędzi dalekich gór. Rozglądał się bacznie za jakimkolwiek śladem, który by przypominał kształtem podkowy, odcisk buta lub koleinę wozu. Nic nie znalazł aż do samego południa, gdy przerwał prawie na godzinę swą podróż, aby położyć się w cieniu padającym od wynikłej skały. Cień nie przyniósł mu ochłody. Od skał, od kamieni, od twardej jak klepisko stodoły ziemi buchał żar. Żaden podmuch wiatru nie łagodził duchoty. Gdy słońce minęło szczyt nieba, ruszył dalej. Żar złagodniał, ale pragnienie wzrosło. Czuł suchość gardła, ból spękanych warg, nieprzyjemne bicie serca. Zamarzył o zielonej dolince, ale gdzież jej teraz szukać“(6)