Na szczęście pierwszy kryzys

„Na szczęście pierwszy kryzys poranny minął względnie szybko i pomyślnie dla nas. Okazało się, że Niemcy rzeczywiście wykonali na odcinek 24 DP i lewe skrzydło 49 pp dość silne natarcie, poparte przez liczną artylerię. Podeszło ono tuż pod naszą pozycję głównego oporu, gdzie załamało się w ogniu obrony, przy czym przeciwnik poniósł ciężkie straty. Uderzenie niemieckie na Szkło zostało również odparte przez czatę 48 pp. Niemcy zostawili tutaj na placu kilka czołgów, rozbitych przez celnie wymierzone granaty polskie. Po chlubnym wykonaniu swego zadania czata została ściągnięta do odwodu pułku.
Mniej pocieszające były wiadomości z nocy, w ciągu której ciężka artyleria niemiecka zebrała krwawe żniwo. Wspominałem już poprzednio o stratach poniesionych przez oddziały rozlokowane dokoła mojej kwatery. Jeszcze gorzej ucierpiał rejon gajówki Grabnik, gdzie parę silnych nawał ogniowych trafiło wprost w biwak oddziału sztabowego i kompanii telefonicznej. Mieliśmy tutaj około 20 zabitych, w tej liczbie kilku oficerów kwatery głównej. Kompania sztabowa straciła około 30 ludzi ciężko rannych; nie mniej liczne ofiary były w kompanii telefonicznej. Granaty rozbiły nam kuchnie polowe, dziesięć samochodów zdobytych dnia poprzedniego na Niemcach oraz połowę sprzętu łączności. Trudno było oprzeć się wrażeniu, że ogień przeciwnika skuteczność swoją zawdzięczał usługom dywersantów, zaopatrzonych w stacje krótkofalowe.“(1)